Retomo as aportacións a este blog, co compromiso de ser máis constante no futuro, para tirar unha reflexión sobre como se están a facer as cousas en materia de obras e modernización en Carballo.
Con seguridade no pasado, e con moita probabildade no futuro, ningún goberno municipal de Carballo, vai dispor de mellores condicións económicas para a realización dos seus proxectos. Non soio por disfrutar no goberno do momento de maior desenvolvemeno economico de España nos pasados 50 anos, senon tamén , por contar cos recursos procedeentes dos fondos do estado, nas suas diversas modalidades ( plan E, apoio os orzamentos. etc.) que supuxeron no seu conxunto mais de 12 millóns de euros. Contando ademais, perante a maioria de este periodo , coa axuda de todalas administracións de ámbiro superios (Deputación da COruña,Xunta de Galicia) por ostentar as súas forzas politicas o goberno en todas elas.
Esta é a contexualización correcta de estos anos de goberno municipal. E si os tempos foron, sen duvida, extraordinarios, os resultados pola mesma lóxica, tamen terían que selo na mesma medida. Ningún goberno tivo, coma este, a posibilidade real de facer unha profunda transformación urbana e social do noso concello.
Debemos analizar cales dos verdadeiros problemas estructurais que ten Carballo van querdar resoltos co paso pola alcaldía de Evencio Ferrero. Vexamos: O problema do abastecemento de auga en Carballo, está na mesma situación que hai 8 anos. En termos de infraestructuras :a apertura dos grandes sistemas xerais da nosa trama urbana están sen empezar ( sen olvidar o atraso das obras da circunvalación) . A revisión do Plan xeral está, en termos administrativos, sen escomenzar, con gran risco de anulación da norma existente cos graves perxuicios para todolos carballeses. En termos educativos ,existen ó mesnmo número de centros de ensino que hai oito anos, agora saturados ata o limite. En plazas infantís,nin unha soia plaza nova creada por este goberno, pese a prometer ata duas escolas infantís. En termos de mellora da humanización de Carballo, o problema da construción de aparcamentos,continúa coa solución provisional de utilización de solares privados que deixou o anterior goberno no 2003. En sanidade, non se teñen incrementado as instalacións e servizoa que xa estaban en marcha, sin falar do prometido hospital comarcal que nin tse plantexou, nin a ampliación do actual edificio do PAC existente e pr ultimo, da promesa do novo centro de saude na Milagrosa, nin se sabe.A rede viaria de Carballo está francamente deteriorada e por culpa de ese abandono, tardaremos anos, nas circunstancias actuais, en poder recuperar o boo estado das nosas carreteiras locais que habia hai 8 anos.
En resumo, non se pode obviar que efectivamente mellorou o tratamento urbano de algunhas ruas de Carballo, de infraestruturas sociais pero o importante, o sustancial o que verdadeiramente crea fundamentos para o desenvolvemento economico e social, non se ten atendido, desaproveitando unha oportunidade única.
Blog persoal de Alberto Sueiro, un carballes en Compostela, onde incluirei a miña nova andania coma deputado no Parlamento de Galicia, e todalas cousas que sexan de interes para Carballo.
miércoles, 27 de octubre de 2010
miércoles, 12 de mayo de 2010
A REFORMA DA PLAZA DO CONCELLO
O goberno municipal despois de moitos anos, de varios intentos, proxectos,anulacións e moitas promesas e propaganda, escomenzou a obra de reforma da plaza de abastos.
Este asunto, perseguido por unha turbulenta historia nos últimos anos,ten o seu nacemento nun plan estratéxico financiado polo CCA de Carballo no ano 2001, onde se recollían unha serie de actuacións e investimentos ( públicos e privados) para dinamizar e modernizar o pequeno comercio carballés. Un traxecto de caseque 10 anos que se remata agora sen ter en conta as recomendacións que alí se facian.
A partires de aquel momento,escomenzou o via crucis do goberno municipal, e nomeadamente do alcalde, que non resiste un mínimo análise de coherencia nin de actuación planificada. En estos dez anos, Evencio Ferrero fixo un camiño descendente no que a cada fracaso , seguía unha reducción das expectativas defendida co mesmo impetú que anterior.
A saber: dende unha nova plaza con aparcamento e gran superficie incluída pasando por unha nova plaza con aparcamento centrada no incremento de placeiros ( que debían cofinanciar)ata reformar a plaza sen aparcamento, sen aumentar o número de placeiros, e reducindo o espacio público.
Independientemente de outras consideracións, a conclusión básica é que o principal problema non é xa a solución final adoptada, senon a falta de un proxecto claro, integral , de futuro ,de cara onde se quere que camiñe Carballo. Cando ún non sabe o quere todo o que consigue e boo.
O defender coa mesma intensidade unha reforma basicamente estética ( opción final) como un proxecto de reordenacion urbana e comercial, con circulación subterránea incluída (opción inicial), deixa ben as claras que o goberno do BNG non defendía ningunha idea previa. A súa actitud está recollida na sabiduría popular do refraneiro galego, o BNG no tema da plaza.....
A partires de esto é bon preguntarse se a principal prioridade de gasto en edificios públicos que tén Carballo e investir mais de 2 Millóns de euros nunha reforma da plaza, para ter o mesmo servizo e perder mais espacio público. E bon preguntarse si a actual oferta comercial de Carballo obriga a ter un edificio de esas características e tamaño na plaza principal de Carballo. A preguntarse si non era necesario facer a lectura axeitada das necesidades e solucionar o verdadeiro problema do centro de Carballo que é a falla de aparcamentos e a concentración do tráfico rodado.
En resumo preguntarnos si pola falla de ambición actual e de visión de futuro non perdemos unha gran oportunidade de replantexarnos fondamente como deberá ser o centro urbano de Carballo para o século XXI ou,cando menos, como queremos que sexa a plaza maior da nosa vila.
Mágoa. Baños Vellos,Iglesia, Concello, Casa de Chinto, vellos antecedentes de decisións cortoplacistas que esperamos non sexan precedentes de unha nova ocasion perdida.
Este asunto, perseguido por unha turbulenta historia nos últimos anos,ten o seu nacemento nun plan estratéxico financiado polo CCA de Carballo no ano 2001, onde se recollían unha serie de actuacións e investimentos ( públicos e privados) para dinamizar e modernizar o pequeno comercio carballés. Un traxecto de caseque 10 anos que se remata agora sen ter en conta as recomendacións que alí se facian.
A partires de aquel momento,escomenzou o via crucis do goberno municipal, e nomeadamente do alcalde, que non resiste un mínimo análise de coherencia nin de actuación planificada. En estos dez anos, Evencio Ferrero fixo un camiño descendente no que a cada fracaso , seguía unha reducción das expectativas defendida co mesmo impetú que anterior.
A saber: dende unha nova plaza con aparcamento e gran superficie incluída pasando por unha nova plaza con aparcamento centrada no incremento de placeiros ( que debían cofinanciar)ata reformar a plaza sen aparcamento, sen aumentar o número de placeiros, e reducindo o espacio público.
Independientemente de outras consideracións, a conclusión básica é que o principal problema non é xa a solución final adoptada, senon a falta de un proxecto claro, integral , de futuro ,de cara onde se quere que camiñe Carballo. Cando ún non sabe o quere todo o que consigue e boo.
O defender coa mesma intensidade unha reforma basicamente estética ( opción final) como un proxecto de reordenacion urbana e comercial, con circulación subterránea incluída (opción inicial), deixa ben as claras que o goberno do BNG non defendía ningunha idea previa. A súa actitud está recollida na sabiduría popular do refraneiro galego, o BNG no tema da plaza.....
tanto lle ten oito coma oitenta.
A partires de esto é bon preguntarse se a principal prioridade de gasto en edificios públicos que tén Carballo e investir mais de 2 Millóns de euros nunha reforma da plaza, para ter o mesmo servizo e perder mais espacio público. E bon preguntarse si a actual oferta comercial de Carballo obriga a ter un edificio de esas características e tamaño na plaza principal de Carballo. A preguntarse si non era necesario facer a lectura axeitada das necesidades e solucionar o verdadeiro problema do centro de Carballo que é a falla de aparcamentos e a concentración do tráfico rodado.
En resumo preguntarnos si pola falla de ambición actual e de visión de futuro non perdemos unha gran oportunidade de replantexarnos fondamente como deberá ser o centro urbano de Carballo para o século XXI ou,cando menos, como queremos que sexa a plaza maior da nosa vila.
Mágoa. Baños Vellos,Iglesia, Concello, Casa de Chinto, vellos antecedentes de decisións cortoplacistas que esperamos non sexan precedentes de unha nova ocasion perdida.
martes, 23 de marzo de 2010
A modificación da Lei do Solo
Retomo a miña bitacora, abandoada longo temmpo por diversos motivos que non veñen ó caso, entre os que destaca,sobre todos ,a miña recoñecida tendencia ao caos.E fagoo nun día ben importante para o noso territorio pola especial trascendencia da modificación legal que vimos de votar esta mañán.
Non quero insistir nas carácteristicas deste cambio da Lei,no que ten de adaptación a realidade do medio rural e rur-urbano galego, e sí reparar en outras cuestións ,que apolado na miña proximidade o cerne da cuestión, volven a chamar fondamente a atención.
De entrada , outra volta mais, a fonda disputa entre o positivo e o normativo, entre a ralidade e a idealidade.A dicotomia entre como són as cousas versus como deberian ser, e no fondo do debate está a resposta que as leis teñen que dar a esta dialéctica.
O certo é que no fundamento de esta cuestión agóchase unha fonda paradoxa, con dous grupos de poboación perfectamente configurados.
Por unha banda, atópanse aqueles cunha fonda conciencia conservacionista, de residencia urbana , para os que a protección do medio rural, de onde xon orixinarios na súa maioria, é un obxetivo inexcusable,ainda que non sexan os principais "usuarios" de este medio e mesmo teñan fuxido dél.
Por outra banda están os habitantes do medio rural, aqueles que decidiron ligar os seus proxectos de vida a ese entorno e para quén as restriccións no uso do territorio son,en alguns casos, un atranco, e defenden redaccións da Lei mellor adaptadas aos "usos e costumes" tradicionais do entorno, que colisionan co concepto de "ordenación/planificación" orientada a xestión do territorio.
En resumen os que marchan queren protexer o medio rural para que se conserve e os que se quedan,non poden "usar" o entorno no que deciden establecerse, contribuindo de ese xeito decisivamente ao seu sostenemento.
Dificil dilema
Parafraseando a B.Brecht, e uitlizando as suas categorías, é dificil na ordenación dos usos do solo en Galicia otorgar acaidamente os papeis para saber quénes son os "moitos" necesrios e quénes os "poucos" imprescindibeis.
Non quero insistir nas carácteristicas deste cambio da Lei,no que ten de adaptación a realidade do medio rural e rur-urbano galego, e sí reparar en outras cuestións ,que apolado na miña proximidade o cerne da cuestión, volven a chamar fondamente a atención.
De entrada , outra volta mais, a fonda disputa entre o positivo e o normativo, entre a ralidade e a idealidade.A dicotomia entre como són as cousas versus como deberian ser, e no fondo do debate está a resposta que as leis teñen que dar a esta dialéctica.
O certo é que no fundamento de esta cuestión agóchase unha fonda paradoxa, con dous grupos de poboación perfectamente configurados.
Por unha banda, atópanse aqueles cunha fonda conciencia conservacionista, de residencia urbana , para os que a protección do medio rural, de onde xon orixinarios na súa maioria, é un obxetivo inexcusable,ainda que non sexan os principais "usuarios" de este medio e mesmo teñan fuxido dél.
Por outra banda están os habitantes do medio rural, aqueles que decidiron ligar os seus proxectos de vida a ese entorno e para quén as restriccións no uso do territorio son,en alguns casos, un atranco, e defenden redaccións da Lei mellor adaptadas aos "usos e costumes" tradicionais do entorno, que colisionan co concepto de "ordenación/planificación" orientada a xestión do territorio.
En resumen os que marchan queren protexer o medio rural para que se conserve e os que se quedan,non poden "usar" o entorno no que deciden establecerse, contribuindo de ese xeito decisivamente ao seu sostenemento.
Dificil dilema
Parafraseando a B.Brecht, e uitlizando as suas categorías, é dificil na ordenación dos usos do solo en Galicia otorgar acaidamente os papeis para saber quénes son os "moitos" necesrios e quénes os "poucos" imprescindibeis.
miércoles, 20 de enero de 2010
Os orzamentos de Carballo
Como cada ano,como unha cerimonia que se repite de xeito regular, o goberno ven de presentar o proxecto de orzamentos do Concello para 2010. Este acto recurrente ten, ou deberia ter, un gran significado dende o punto de vista politico e social. Estamos a falar da materialización dos proxectos do goberno. Do destiño dos nosos cartos e da proba do algodón de calquer xestor.
A lóxica indica que esta presentación tiña que ser un dos momentos importantes do curso politico,visto dende as duas beiras,a do administrador, por canto mostra a súa proposta e pon blanco sobre negro o seu xeito de cumplir co mandato de xestión da cousa pública e 0 grado de cumplimento do seu programa, pero tamén pola banda do administrado, quén agora tería a oportunidade de exercer o seu deber ( e dereito) de analizar e cuestionar a utilización dos recursos que entrega para administrar, non en balde chámaselle "contribuinte" e a coincidencia co que se lle tiña ofertado.
A partires de esta exposición teórica, podemos contemplar, que nembergantes, a realidade e outra diametralmente distinta. Nin o administrado mostra a inquedanza por saber e coñecer cal será a finalidade dos recursos abondosos que deposita nas máns dos gobernantes nin o administador se esforza o máis mínimo en que este achegamento se produza. Ben á contra, parece procurar que o proceso discurra na mais absoluta das indiferencias e na lonxanía do interés dos seus gobernados.
As razóns que explican o comportamento dos cidadásn son diversas, pero o que dende a órbita política e reseñable e a intención do goberno municipal en esta modalidade de opacidade, de falta de transparencia, nesta anestesia orzamentaria que persigue devaluar o debate e quitarlle, a un dos momentos mais intensos da vida politica, o seu contido e minimizar a propia esencia da democracia participativa.
E criticable que sendo éste un momento culminante da vida politica municipal, o goberno do BNG non movilize nin un áceno de esforzo para combatir a atonía e a falta de interés dos carballeses en este proceso. E moi revelador que este goberno municipal, que destaca sobre todo pola sua querencia pola propaganda e a foto permanente, pola difusión triunfalista de todo o que fai, caseque minuto a minuto, se aplique en este apagón informativo e fomente a resignación frente a motivación para facilitar o coñecemento e o debate da sua proposta.
Coñecendo esa desviación polo publireportaxe debemos concluir que este xeito, non inocente, de actuar acredita que non teñen nada que ofrecer ou ben, que hai algo que ocultar.
A lóxica indica que esta presentación tiña que ser un dos momentos importantes do curso politico,visto dende as duas beiras,a do administrador, por canto mostra a súa proposta e pon blanco sobre negro o seu xeito de cumplir co mandato de xestión da cousa pública e 0 grado de cumplimento do seu programa, pero tamén pola banda do administrado, quén agora tería a oportunidade de exercer o seu deber ( e dereito) de analizar e cuestionar a utilización dos recursos que entrega para administrar, non en balde chámaselle "contribuinte" e a coincidencia co que se lle tiña ofertado.
A partires de esta exposición teórica, podemos contemplar, que nembergantes, a realidade e outra diametralmente distinta. Nin o administrado mostra a inquedanza por saber e coñecer cal será a finalidade dos recursos abondosos que deposita nas máns dos gobernantes nin o administador se esforza o máis mínimo en que este achegamento se produza. Ben á contra, parece procurar que o proceso discurra na mais absoluta das indiferencias e na lonxanía do interés dos seus gobernados.
As razóns que explican o comportamento dos cidadásn son diversas, pero o que dende a órbita política e reseñable e a intención do goberno municipal en esta modalidade de opacidade, de falta de transparencia, nesta anestesia orzamentaria que persigue devaluar o debate e quitarlle, a un dos momentos mais intensos da vida politica, o seu contido e minimizar a propia esencia da democracia participativa.
E criticable que sendo éste un momento culminante da vida politica municipal, o goberno do BNG non movilize nin un áceno de esforzo para combatir a atonía e a falta de interés dos carballeses en este proceso. E moi revelador que este goberno municipal, que destaca sobre todo pola sua querencia pola propaganda e a foto permanente, pola difusión triunfalista de todo o que fai, caseque minuto a minuto, se aplique en este apagón informativo e fomente a resignación frente a motivación para facilitar o coñecemento e o debate da sua proposta.
Coñecendo esa desviación polo publireportaxe debemos concluir que este xeito, non inocente, de actuar acredita que non teñen nada que ofrecer ou ben, que hai algo que ocultar.
martes, 29 de diciembre de 2009
o gran desafio do seculo XXI
Non teño ninguha dúbida que si obxetivamente existíra un catalogo de problemas IMPORTANTES para os concellos de Bergantiños, Soneira e Fisterra, no primeiro lugar estaría a caída de habitantes que están a padecer de xeito inexorable.
Pensemos durante un minuto nas consecuencias que un proceso de pérdida continuada das persoas que ocupan o territorio,e polo que tanto actúan sobre él, acarrexa en todolas áreas da vida.
A conclulsión non pode ser outra: estamos ante unha debilidade de tal calibre que pon en risco, a medio plazo, a nosa propia supervivencia como unidade cultural e social, na medida en que a falla e renovación xeneracional supón de ruptura da transmisión colectiva de valores, costumes e xeitos de vida propios de unha comunidade.
O descenso de mais de 13.000 habitantes en 20 anos (1989-2009) é dramático. Sobre todo polo seu caracter continuado , e decir non relacionado con cuestións coxunturais. Sendo esto así, a pesares da innegable mudanza, cara a mellora, nas condicións físicas do territorio e nos estándares de calidade de vida acontecidos precisamente nese periodo.
Asistimos a unha gran paradoxa: Coincidindo cos anos de maior desenvolvemento económico, de mellora das condicións de vida, que a priori parecían as razóns que xustificaban e freaban o crecemento demográfico, prodúcese a maior perda de poboación.
Soio caben coma argumentos mínimamente explicativos as referencias ao tardío proceso de concentración nos entornos urbanos, que ainda tiñamos pendente, e a nosa asunción, ou mellor dito , a falta de rexeitamento, da emigración coma uha opción preferente, como consecuencia da caracterización do hiper-individualismo coma rasgo propio do noso carácter.
Non debemos caer na pírrica satisfacción do medre de alguns concellos porque responde, maioritariamente, a procesos de concentración que non de renovación xeracional. De nada serve que medren Carballo, Laracha ou Cee a costa de despoboar ós seus veciños. Cando o saldo neto continua a ser negativo ano tras ano significa que temos un verdadeiro problema común no que deberíamos concentrar toda a nosa atención.
Hai que ter en conta que a perda de poboación e un proceso de dinámica uniformente acelerada de carácter negativo. Cantos menos somos menos recibimos menos consumimos logo menos comercios temos , menos procudimos logo menos empresas, etc. en definitiva menos peso no conxunto que se traduce en menos oportunidades para todos.
Hai, para rematar esta chamada de atención, unha reflexión de carácter político que non me resisto a facer.A cuestión redúcese a seguinte pregunta:
¿ Como será o proximo futuro democrático dos nosos concellos si combinamos a perda de poboación "real", de habitantes no sentido literal do termo, co importante incremento dos censos de "residentes ausentes", e decir, de votantes que non "habitan" o territorio?.
Pensemos durante un minuto nas consecuencias que un proceso de pérdida continuada das persoas que ocupan o territorio,e polo que tanto actúan sobre él, acarrexa en todolas áreas da vida.
A conclulsión non pode ser outra: estamos ante unha debilidade de tal calibre que pon en risco, a medio plazo, a nosa propia supervivencia como unidade cultural e social, na medida en que a falla e renovación xeneracional supón de ruptura da transmisión colectiva de valores, costumes e xeitos de vida propios de unha comunidade.
O descenso de mais de 13.000 habitantes en 20 anos (1989-2009) é dramático. Sobre todo polo seu caracter continuado , e decir non relacionado con cuestións coxunturais. Sendo esto así, a pesares da innegable mudanza, cara a mellora, nas condicións físicas do territorio e nos estándares de calidade de vida acontecidos precisamente nese periodo.
Asistimos a unha gran paradoxa: Coincidindo cos anos de maior desenvolvemento económico, de mellora das condicións de vida, que a priori parecían as razóns que xustificaban e freaban o crecemento demográfico, prodúcese a maior perda de poboación.
Soio caben coma argumentos mínimamente explicativos as referencias ao tardío proceso de concentración nos entornos urbanos, que ainda tiñamos pendente, e a nosa asunción, ou mellor dito , a falta de rexeitamento, da emigración coma uha opción preferente, como consecuencia da caracterización do hiper-individualismo coma rasgo propio do noso carácter.
Non debemos caer na pírrica satisfacción do medre de alguns concellos porque responde, maioritariamente, a procesos de concentración que non de renovación xeracional. De nada serve que medren Carballo, Laracha ou Cee a costa de despoboar ós seus veciños. Cando o saldo neto continua a ser negativo ano tras ano significa que temos un verdadeiro problema común no que deberíamos concentrar toda a nosa atención.
Hai que ter en conta que a perda de poboación e un proceso de dinámica uniformente acelerada de carácter negativo. Cantos menos somos menos recibimos menos consumimos logo menos comercios temos , menos procudimos logo menos empresas, etc. en definitiva menos peso no conxunto que se traduce en menos oportunidades para todos.
Hai, para rematar esta chamada de atención, unha reflexión de carácter político que non me resisto a facer.A cuestión redúcese a seguinte pregunta:
¿ Como será o proximo futuro democrático dos nosos concellos si combinamos a perda de poboación "real", de habitantes no sentido literal do termo, co importante incremento dos censos de "residentes ausentes", e decir, de votantes que non "habitan" o territorio?.
Etiquetas:
carballo,
demografía,
poboación,
sueiro
lunes, 21 de diciembre de 2009
O novo parque do Rego da Balsa
Unha das actuacións incluídas no F.E.I.L., o mal chamado plan zapatero,foi a remodelación da zona verde do Rego da Balsa,para construir un parque infantil dentro da zona verde deseñada polo plan xeral de urbanismo.
A decisión de intervir, en principio, non parece desacertada, tendo en conta que aquela está chamada a convertirse nunha das principais vias e zonas urbanas de Carballo. E previsible que cando se produza o desenrolo inmobiliario daquel poligono recentemente urbanizado polos seus propietarios, será unha zona moi poblada e polo tanto necesitada de espacios de lecer.
Agora bén, hai que manifestar certas prevencións. Decidir renovar completamente unha zona onde xa existe un parque, certamente costoso no seu momento por mor da canalización do rio, é moi delicado. Supón, de entrada, desfacer o feito e ao mesmo tempo, implica deixar de actuar en outro lugar onde exista unha necesidade non atendida.
Polo tanto débese ter clara a ventaxe de refacer algo existente antes de facer unha nova actuación. Non parece que o anterior parque do rego da balsa presentase problemas maiores que obligaran a sua completa reconstrucción, mais aló do sempre necesario "lavado de cara", polo tanto sería oportuno que alguén xustificase as razóns polas que houbo que facer ese novo deseño de parque.
A seguinte prevención está relacionada coa propia selección do proxecto a executar. E dificil entender cal é o argumento que xustifique "encofrar" entre muros de cemento un espacio verde. E dificil de entender o criterio estético que defende o enclaustramento do rio e a creación de un laberinto de muros de cemento.Quén e porqué, son as preguntas que todos nos facemos, nunha Vila que si está sobrada de algo é de "monumentos" ao cemento.
A prevención final, mais aló de criterios estéticos, está relacionada coa boa xestión dos fondos públicos que é exixibel en todalas actuacións.Que os recursos foran "regalados" o concello polo propio plan non éxime de procurar a sua optimización. Para min resulta absolutamtente impropio investir en remodelar un parque, que xa existia, mais de 400.000 euros, cando mais da metade irán á partida de " hormigon e pavimentos".
Non é admisible, e aquí reside o grave desacerto, aprobar este despilfarro. Mais aló de valoracións subxetivas, a comparación con outras actuacións da mesma natureza feitas polo propio goberno deixa en moi mal lugar o responsabel da decisión. Téñase en conta que, por exemplo, o novo parque da plaza Eduardo pondal, tivo un orzamento total de 120.000 euros. Ou a semipeonilización da rua Desiderio Varela que costou aproximadamente a metade do parque do rego da balsa.
Polo tanto, nen dende o punto de vista estético xa que éste parque hiper-moderno de un estudio de arquitectura, por certo, a quén o goberno tenlle outorgado outros proxectos igualmente "singulares" en Carballo( Centro social de Oza)
non resiste a mínima comparación coa última plaza feita pola escola-taller.
E por suposto, nin dende o punto de vista económico, xa que non é admisible que se gasten perto de medio millón de euros en facer un parque, que xa estaba medio feito, cando é evidente que revisando mellor os proxectos, tendo criterios mais claros ou sencillamente, deixando actuar os técnicos propios os resultados son manifestamente mellores.
Para rematar unha proposta: tendo en conta o resultado, creo que sería acaído bautizar o novo espacio como o "Parque de Berlín" ou "Parque de Xerusalem" , como homenaxe as cidades marcadas pola existencia de muros.
A decisión de intervir, en principio, non parece desacertada, tendo en conta que aquela está chamada a convertirse nunha das principais vias e zonas urbanas de Carballo. E previsible que cando se produza o desenrolo inmobiliario daquel poligono recentemente urbanizado polos seus propietarios, será unha zona moi poblada e polo tanto necesitada de espacios de lecer.
Agora bén, hai que manifestar certas prevencións. Decidir renovar completamente unha zona onde xa existe un parque, certamente costoso no seu momento por mor da canalización do rio, é moi delicado. Supón, de entrada, desfacer o feito e ao mesmo tempo, implica deixar de actuar en outro lugar onde exista unha necesidade non atendida.
Polo tanto débese ter clara a ventaxe de refacer algo existente antes de facer unha nova actuación. Non parece que o anterior parque do rego da balsa presentase problemas maiores que obligaran a sua completa reconstrucción, mais aló do sempre necesario "lavado de cara", polo tanto sería oportuno que alguén xustificase as razóns polas que houbo que facer ese novo deseño de parque.
A seguinte prevención está relacionada coa propia selección do proxecto a executar. E dificil entender cal é o argumento que xustifique "encofrar" entre muros de cemento un espacio verde. E dificil de entender o criterio estético que defende o enclaustramento do rio e a creación de un laberinto de muros de cemento.Quén e porqué, son as preguntas que todos nos facemos, nunha Vila que si está sobrada de algo é de "monumentos" ao cemento.
A prevención final, mais aló de criterios estéticos, está relacionada coa boa xestión dos fondos públicos que é exixibel en todalas actuacións.Que os recursos foran "regalados" o concello polo propio plan non éxime de procurar a sua optimización. Para min resulta absolutamtente impropio investir en remodelar un parque, que xa existia, mais de 400.000 euros, cando mais da metade irán á partida de " hormigon e pavimentos".
Non é admisible, e aquí reside o grave desacerto, aprobar este despilfarro. Mais aló de valoracións subxetivas, a comparación con outras actuacións da mesma natureza feitas polo propio goberno deixa en moi mal lugar o responsabel da decisión. Téñase en conta que, por exemplo, o novo parque da plaza Eduardo pondal, tivo un orzamento total de 120.000 euros. Ou a semipeonilización da rua Desiderio Varela que costou aproximadamente a metade do parque do rego da balsa.
Polo tanto, nen dende o punto de vista estético xa que éste parque hiper-moderno de un estudio de arquitectura, por certo, a quén o goberno tenlle outorgado outros proxectos igualmente "singulares" en Carballo( Centro social de Oza)
non resiste a mínima comparación coa última plaza feita pola escola-taller.
E por suposto, nin dende o punto de vista económico, xa que non é admisible que se gasten perto de medio millón de euros en facer un parque, que xa estaba medio feito, cando é evidente que revisando mellor os proxectos, tendo criterios mais claros ou sencillamente, deixando actuar os técnicos propios os resultados son manifestamente mellores.
Para rematar unha proposta: tendo en conta o resultado, creo que sería acaído bautizar o novo espacio como o "Parque de Berlín" ou "Parque de Xerusalem" , como homenaxe as cidades marcadas pola existencia de muros.
A Lei de Aproveitamento Eólico
Hoxe aprobouse no Parlamento de Galicia a Lei de aproveitamento eólico. Unha norma de vital importancia para Galicia, non en valde, ate fai ben pouco tempo, éramos unha das principais potencias productoras de enerxía eolica de Europa.
Esta aprobación admite moitas aproximacións; primeira a política , entendendo o feito coma cumplimento de un compromiso electoral e poñendo de manifesto unha determinada filosofía de xestión de este elemento.
Moi someramente, a parte fulcral de esta filosofía está na creación de un cánon, unha obriga fiscal fundamentada no principio de quén contamiña paga.Este será o xeito de participación da Administración pública no mercado eólico.Frente a ésta, sitúase a visión do fenecido decreto anterior que propugnaba a participación directa, de carácter mercantil, nas empresas que compiten no mercado da producción enerxética.
Derivado de este punto de vista, e esta é outra das innovacions políticas, é recoñecer que os principais, que non os únicos, beneficiarios deben ser aqueles directamente afectados, os Concellos, que serán os destinatarios de ese Fondo especial que se nutrirá da recadación do cánon.
A aproximación dende unha óptica económica incide na aceptación de que o "negocio" eólico non pode ser alleo ó territorio onde se produce. A Comunidade debe obter o oportuno rendimento da producción de ese bén, en tanto que é o proveedor do soporte físico imprescindible para a realización da actividade económica. Ese cánon significa a retribución dos custos que sofre o territorio, e por ende os seus habitantes, pola implantación de unha actividade empresarial.
Polo tanto hoxe é un día importante, sempre que sirva para iniciar un camiño,no que non podemos perder o paso, porque é un sector tremendamente dinámico e a carreira está a ser moi dura.
E unha aposta na que non podemos fallar. Este ten que ser un dos piares do novo modelo productivo de Galicia. As palabras deben transformarse en iniciativas e ésta será unha delas.: desenvolver unha fonte de riqueza, un recurso enerxético para o que estamos moi ben dotados.
De dar un axeitado marco legal e o oportuno impulso da formación e innovación en esta materia , asicomo das axudas e facilidades para a implantanción de empresas neste sector e os seus auxiliares, dependerá efectivamente que sexamos mais enerxía e menos construcción. Mais futuro e menos pasado.
Como Presidente da comisión parlamentaria que debatiu e aprobou este proxecto de Lei, e tamen como membro da ponencia que redacto o texto da lei, espero sinceiramente que cumpla os seus oxetivos e constitúa un verdadeiro entorno positivo e provocador das iniciativas necesarias que impulsen a economía galega.
Esta aprobación admite moitas aproximacións; primeira a política , entendendo o feito coma cumplimento de un compromiso electoral e poñendo de manifesto unha determinada filosofía de xestión de este elemento.
Moi someramente, a parte fulcral de esta filosofía está na creación de un cánon, unha obriga fiscal fundamentada no principio de quén contamiña paga.Este será o xeito de participación da Administración pública no mercado eólico.Frente a ésta, sitúase a visión do fenecido decreto anterior que propugnaba a participación directa, de carácter mercantil, nas empresas que compiten no mercado da producción enerxética.
Derivado de este punto de vista, e esta é outra das innovacions políticas, é recoñecer que os principais, que non os únicos, beneficiarios deben ser aqueles directamente afectados, os Concellos, que serán os destinatarios de ese Fondo especial que se nutrirá da recadación do cánon.
A aproximación dende unha óptica económica incide na aceptación de que o "negocio" eólico non pode ser alleo ó territorio onde se produce. A Comunidade debe obter o oportuno rendimento da producción de ese bén, en tanto que é o proveedor do soporte físico imprescindible para a realización da actividade económica. Ese cánon significa a retribución dos custos que sofre o territorio, e por ende os seus habitantes, pola implantación de unha actividade empresarial.
Polo tanto hoxe é un día importante, sempre que sirva para iniciar un camiño,no que non podemos perder o paso, porque é un sector tremendamente dinámico e a carreira está a ser moi dura.
E unha aposta na que non podemos fallar. Este ten que ser un dos piares do novo modelo productivo de Galicia. As palabras deben transformarse en iniciativas e ésta será unha delas.: desenvolver unha fonte de riqueza, un recurso enerxético para o que estamos moi ben dotados.
De dar un axeitado marco legal e o oportuno impulso da formación e innovación en esta materia , asicomo das axudas e facilidades para a implantanción de empresas neste sector e os seus auxiliares, dependerá efectivamente que sexamos mais enerxía e menos construcción. Mais futuro e menos pasado.
Como Presidente da comisión parlamentaria que debatiu e aprobou este proxecto de Lei, e tamen como membro da ponencia que redacto o texto da lei, espero sinceiramente que cumpla os seus oxetivos e constitúa un verdadeiro entorno positivo e provocador das iniciativas necesarias que impulsen a economía galega.
Etiquetas:
canón eolico,
eólico,
parlamento de galicia,
sueiro
miércoles, 16 de diciembre de 2009
Por fin a autovía da Costa da Morte
De novo, e agardamos que,por última vez, se volve a licitar o proxecto de execución de unha autovía que , non por repetilo vai perder vixencia, é fundamental para a articulación do noso territorio.
E comúnmente aceitado que o stock físico de capital, as infraestruturas,dan o soporte básico a actividade económica. A sua coexistencia e complementariedade nas distintas modalidades ( vias de comunicación, solo industrial, enerxía, telecomunicacións..)forman a malla necesaria para o crecemento económico e por én, social.
Por esa razón, ainda que non soio por ela, estaría mais que xustificada a xigantesca ledicia que esta nova nos causa,asemade pra asegurar o desenvolvemento territorial precísase o soporte inmaterial da competitividade, medida que enfonta o noso territorio a todolos demais na procura dos actores da actividade económica,que é a verdadeira medida do desenvolvemento ao séla ferramenta que influe na decisións de implantación de proxectos empresariais.En esos termos, esta vía supón verdadeiro oxíxeno para o noso corpo social, tan afogado e esnaquizado.
Nesta "carreira", o atraso acumulado na construcción de esta vía, foi unha navallada nos corazóns de Bergantiños, Soneira e Fisterra, xa que en termos comparativos, si no 2003. cando se diseñou o mapa de autovías interiores de Galicia, o noso territorio partía en desventaxe, respecto o Salnés ou Barbanza, os nosos mais directos "competidores", a actuación do goberno bipartito priorizando as obras de aqueles proxectos, retrasando, e finalmente non executando, a autovía da Costa da Morte supuxo unha carga acumulada de desventaxe. Increiblemente, hoxe, despois dos anos do maior crecemento económico xeral, a elección dos nosos concellos coma destino de unha localización empresarial é moito más dificil que fai cinco anos, porque outros ofertan ventaxes engadidas das que nos carecemos.
Analizado en estos termos a licitación de esta obra é máis que un agasallo, é o verdadeiro gordo de nadal facendo o simil navideño ,coa precisión que non é ningún premio, senon facer a innegable xustiza, que non soio merecemos, senon que nos era debida.
Sen buscar culpabeis, nin pararnos en rencores nin reproches, únicamente renovar mais outra vez, a esperanzada ledicia de que "desta volta vái" e esperar que quén está a sementar duvidas,falsedades e incertos temores, quen non acepta de bon grado que en esta ocasión a sua xestión. ou a de quén apoiaba, non foi acertada para esta terra,rectificque e admita que para todos hoxe é un boo dia , unha data que tornará en histórica cando efectivamente esta vía entre en ncionamento.
E comúnmente aceitado que o stock físico de capital, as infraestruturas,dan o soporte básico a actividade económica. A sua coexistencia e complementariedade nas distintas modalidades ( vias de comunicación, solo industrial, enerxía, telecomunicacións..)forman a malla necesaria para o crecemento económico e por én, social.
Por esa razón, ainda que non soio por ela, estaría mais que xustificada a xigantesca ledicia que esta nova nos causa,asemade pra asegurar o desenvolvemento territorial precísase o soporte inmaterial da competitividade, medida que enfonta o noso territorio a todolos demais na procura dos actores da actividade económica,que é a verdadeira medida do desenvolvemento ao séla ferramenta que influe na decisións de implantación de proxectos empresariais.En esos termos, esta vía supón verdadeiro oxíxeno para o noso corpo social, tan afogado e esnaquizado.
Nesta "carreira", o atraso acumulado na construcción de esta vía, foi unha navallada nos corazóns de Bergantiños, Soneira e Fisterra, xa que en termos comparativos, si no 2003. cando se diseñou o mapa de autovías interiores de Galicia, o noso territorio partía en desventaxe, respecto o Salnés ou Barbanza, os nosos mais directos "competidores", a actuación do goberno bipartito priorizando as obras de aqueles proxectos, retrasando, e finalmente non executando, a autovía da Costa da Morte supuxo unha carga acumulada de desventaxe. Increiblemente, hoxe, despois dos anos do maior crecemento económico xeral, a elección dos nosos concellos coma destino de unha localización empresarial é moito más dificil que fai cinco anos, porque outros ofertan ventaxes engadidas das que nos carecemos.
Analizado en estos termos a licitación de esta obra é máis que un agasallo, é o verdadeiro gordo de nadal facendo o simil navideño ,coa precisión que non é ningún premio, senon facer a innegable xustiza, que non soio merecemos, senon que nos era debida.
Sen buscar culpabeis, nin pararnos en rencores nin reproches, únicamente renovar mais outra vez, a esperanzada ledicia de que "desta volta vái" e esperar que quén está a sementar duvidas,falsedades e incertos temores, quen non acepta de bon grado que en esta ocasión a sua xestión. ou a de quén apoiaba, non foi acertada para esta terra,rectificque e admita que para todos hoxe é un boo dia , unha data que tornará en histórica cando efectivamente esta vía entre en ncionamento.
Etiquetas:
autovia costa da morte,
bergantiños,
sueiro
martes, 15 de diciembre de 2009
O INTENSO MES DE DECEMBRO
Tradicionalmente o mes de Decembro supón, na axenda parlamentaria clásica, unha das "tempadas altas" na que se concentran algúns dos debates mais trascendentais do periodo de sesións
Esta característica, fundamentada a cotío,na celebración do debate da Lei de Orzamentos da Xunta de Galicia,toma mais vixencia no presente mes ao coincidir cos traballos de ponencia e votación de dous proxectos de lei especialmente relevantes, léase, o proxecto de Lei de Aproveitamento Eóllico e o, popularmente, chamado proxecto de Lei de Caixas de Aforros.
Sen dúvida a coexistencia de estos tres proxectos, salientabéis no seu ámbito por diversas razóns, otorgan a actividade parlamentaria unha relevancia especial no presente momento. Cada ún deles, revélarase ferramenta imprescindible na definición do entorno, o espacio politico i económico galego do presente inmediato e do futuro próximo. Estamos a definir a escea onde se desenvolverá, nos vindeiros anos, o devenir do marco financieiro i empresarial, en sectores estratéxicos de Galicia. Sen dúvida, materia i empresa que requirá da maior perícia e atención e na que seria desexabel o mellor do traballo e da participación de todos.Non é menor, en términos parlamentarios, o feito de que un deles sexa a proposta d'un grupo da oposición, non do maioritario,coma é habitual.
Pola miña banda, espero colaborar e facer a miña hummilde aportación, xa que teño a sorte de participar de xeito directo, ainda que secundario, ao serén designado, polo grupo parlamentario popular, segundo ponente en todolos proxectos citados, asemade da miña condición de Presidente da comisión 6ª de Industria e de VIcepresidente da comisión 3ª de Economía e Facenda, órganos nos que se estan a tramitar os devanditos proxectos.
Esta característica, fundamentada a cotío,na celebración do debate da Lei de Orzamentos da Xunta de Galicia,toma mais vixencia no presente mes ao coincidir cos traballos de ponencia e votación de dous proxectos de lei especialmente relevantes, léase, o proxecto de Lei de Aproveitamento Eóllico e o, popularmente, chamado proxecto de Lei de Caixas de Aforros.
Sen dúvida a coexistencia de estos tres proxectos, salientabéis no seu ámbito por diversas razóns, otorgan a actividade parlamentaria unha relevancia especial no presente momento. Cada ún deles, revélarase ferramenta imprescindible na definición do entorno, o espacio politico i económico galego do presente inmediato e do futuro próximo. Estamos a definir a escea onde se desenvolverá, nos vindeiros anos, o devenir do marco financieiro i empresarial, en sectores estratéxicos de Galicia. Sen dúvida, materia i empresa que requirá da maior perícia e atención e na que seria desexabel o mellor do traballo e da participación de todos.Non é menor, en términos parlamentarios, o feito de que un deles sexa a proposta d'un grupo da oposición, non do maioritario,coma é habitual.
Pola miña banda, espero colaborar e facer a miña hummilde aportación, xa que teño a sorte de participar de xeito directo, ainda que secundario, ao serén designado, polo grupo parlamentario popular, segundo ponente en todolos proxectos citados, asemade da miña condición de Presidente da comisión 6ª de Industria e de VIcepresidente da comisión 3ª de Economía e Facenda, órganos nos que se estan a tramitar os devanditos proxectos.
Etiquetas:
aproveitamento éolico,
caixas,
parlamento de galicia,
sueiro
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
POPULARES DE CARBALLO
O PP Denuncia os problemas do tráfico en Carballo
http:://www.lavozdegalicia.es/carballo/2009/12/16/0003_8174119.htm
http:://www.lavozdegalicia.es/carballo/2009/12/16/0003_8174119.htm